"Ik heb 's morgens in de voorrondes lekker geboulderd. Er waren veel leuke boulders die ik kon. Veel meer dan ik had gedacht. Ook die ik niet kon, waren leuk. Voor de lol ging ik in een 6+ en die klom ik zomaar uit. Zondag lukte die niet meer. Ik wist niet dat er in de wedstrijd een categorie t/m 12 jaar was, dus ik had nooit op een finaleplaats gerekend.

Toen ze mijn naam om half 3 omriepen voor een finaleplaats vond ik dat eerst niet echt leuk. Dat heb ik wel vaker met nieuwe dingen. Voor boulderen had ik nog nooit een finaleplaats bereikt, nu ging ik als eerste de finale in. Daarna vond ik het hartstikke leuk. We gingen met z'n drieën naar de finale; twee jongens en ik.

Het inlezen ging goed. Maar toen ik voor mijn eerste boulder moest opkomen vond ik het wel spannend. Toen ik begon te boulderen was het over. Daarna kwam ik vrolijk en hardlopend op. De eerste finaleboulder (rood) ging best goed. Ik kon alleen niet bij de laatste greep. Dat is ons geen van drieën gelukt. De tweede finaleboulder (groen) was heel grappig. Helaas kwam ik niet in de tweede zone. Het was voor ons allemaal onmogelijk om daar te komen.

De derde finaleboulder (zwart) moest de beslissing brengen. Deze boulder zag eruit als te toppen. Manolo en ik stonden nog gelijk op de eerste plaats. Manolo topte deze in zijn eerste poging. Echt geweldig, ik heb het niet gezien hoor, maar dat zegt mama. Ik viel er gelijk uit. Mijn tweede poging pakte ik de eindgreep met 1 hand, maar ik stond verkeerd ingedraaid en viel eruit. Ik was toen heel, heel erg moe.

Mijn 3e poging ging niet meer. Ik had heel erg last van mijn polsblessure en ik was zo moe dat ik moest huilen. Dat was niet leuk. Uiteindelijk ben ik tweede geworden. Helemaal te gek! Ik ben heel blij met mijn nieuwe klimgordel, pofzak en HMS-carabiner. Ik vond de uitslag terecht. Manolo is beter, hij heeft meer kracht.

Zondag heb ik samen Channah Brandsema, de winnares van de categorie t/m 15 jaar, en acht volwassenen meegedaan aan een workshop van Casper ten Sijthoff. We hebben aan drie technieken gewerkt: indraaien, evenwicht en hakjes leggen. Ik heb twee uur heel hard getraind. Ik wil dit wel veel vaker, want ik heb heel veel geleerd. Eigenlijk zouden we vaker van deze toppers een lesje moeten krijgen. Dit was super leuk. Kan de NKBV niet zulk soort clinics of workshops voor de jeugd regelen?

Of ik wel vaker voor zo'n groot publiek heb gestaan? Ik heb drie keer meegedaan aan Climbing for Kids. Ik stond alle keren in de finale. Ik heb geen podiumplaats gehaald. Ook daar is wel veel publiek. Ik heb ook drie keer meegedaan aan de Hallencompetitie in Bjoeks in Groningen in de D-categorie. Ik stond drie keer in de finale. Ik werd laatste, derde en tweede. Daar was alle keren heel veel publiek. Ik hoor het publiek wel, maar zie het niet. Ik vind het wel hartstikke leuk zoveel mensen die voor je juichen.
Mijn eerstvolgende wedstrijd is in Nieuwegein op 6 oktober; Climbing for Kids. Ik wil heel goed worden in klimmen en boulderen. Ik ben niet zo goed in speedklimmen. Klimmen is de allerleukste sport die er is!

Ik heb een mailtje gestuurd naar de organisatie van BAZ om te vragen hoeveel kinderen er tot 12 jaar mee hebben gedaan. In totaal deden er ongeveer 70 kinderen mee. Ik weet de verdeling per leeftijd niet."

Wie is Eva Vink?
Eva Vink is gek op klimmen. Sinds haar vijfde heeft ze de smaak te pakken. Toen ze acht was deed ze mee aan een pilot-klimcursus van de NKBV voor kinderen vanaf 8 jaar in Bjoeks in Groningen. Op haar negende werd ze lid van klimvereniging Ama Dablam in Borger. En op haar tiende mocht ze al meedoen aan de jeugdtraining in Bjoeks. "Daar kun je goed klimmen en boulderen," vindt Eva Vink. "Ik train twee keer in de week. Ik wil wel vaker, maar dat mag nog niet. Met mijn ouders ga ik elk jaar de bergen in met een Bergsportkamp. Daar wordt altijd geklommen. Deze zomer heb ik geklommen in Rodelar en in Vilanova des Prades in Spanje. Dat was ook gaaf."