Wat is er dan wel bekend:

• Het risico op hoogteziekte is door de zwangerschap niet verhoogd.
• Het risico op spontane abortus in de eerste 3 maanden van de zwangerschap lijkt hoger bij verblijf op hoogte.
• Kort verblijf (enkele uren tot dagen) op hoogten tot 2500 meter zonder zware lichamelijke inspanning lijkt in de tweede helft van de zwangerschap geen gevaar voor zwangerschap en ongeboren vrucht op te leveren.
• Bij verblijf op hoogte gedurende weken tot maanden is er een verhoogd risico op zwangerschapsvergiftiging, hoge bloeddruk en placenta loslating bij de moeder en groeiachterstand en een lager geboortegewicht bij de foetus.
• Lichamelijke inspanning op hoogte kan zorgen voor zuurstofgebrek bij de foetus en leiden tot vroeggeboorte. Er is dan sprake van ‘competitie’ om de kostbare zuurstof tussen baarmoeder en de skeletspieren.
• Gebruik van Diamox (acetozolamide) ter behandeling of preventie van acute hoogteziekte is tijdens de zwangerschap niet mogelijk.
• Doordat zowel de zwangerschap als het verblijf op hoogte zorgen voor een hyperventilatie is er meer vochtverlies via de ademhaling. Het is dan ook van extra belang te zorgen voor voldoende vocht intake.

Bovenstaande gegevens hebben geleid tot een aantal adviezen aan zwangere vrouwen:

• Vrouwen die moeilijk zwanger kunnen worden en/of een verhoogd risico op spontane abortus hebben moeten niet naar hoogte gaan.
• Vrouwen met risico op zwangerschapsvergiftiging en groeiachterstand van de foetus moeten niet naar hoogte, ook niet voor korte tijd.
• Pas inspannen op hoogte van ong. 2500 meter na 2 tot 3 dagen.
• Op grotere hoogte eerst volledige acclimatisatie afwachten (ongeveer 2 weken) voor te gaan inspannen.