Al douchend kom ik erachter dat ik niet zozeer heel veel zin heb in die fietstocht, maar vooral heel benieuwd ben of ik 275km kan fietsen. Echt goed getraind heb ik namelijk niet. Het eerste voorzichtige doel is al gesteld: Ik probeer in ieder geval de eerste twee etappes uit te fietsen, daarna zie ik wel. Het ontbijt krijg ik met moeite weg, het is veel te vroeg ook om te eten, of zijn het toch wat zenuwen? Helemaal zeker weet ik het niet.

Nou moet ik toch opschieten, ik kom bijna niet op gang zo vroeg en ik moet op tijd bij de start komen. Even voor zes uur zit ik op mijn fietsje naar het centrum, tent aan het stuur en rugzak om. Op de Oudegracht wordt het spannend, het ligt helemaal bezaaid met glas omdat Oranje de avond ervoor had laten zien dat ze toch best goed kunnen voetballen. Ik weet alle scherven kennelijk te ontwijken, want mijn banden houden het. Zonder pech, maar iets te laat bereik ik het Janskerkhof waar de start is. Gelukkig, zelfs een deel van de organisatie is er nog niet eens dus echt te laat ben ik niet.

Net na de start gaat het meteen fout, een wegopbreking in hartje centrum Utrecht. Het hele peloton keert al slalommend tussen het glas door om en vervolgt zijn weg via de omleidingsroute. Wonder boven wonder blijven alle banden gespaard. Al snel bereiken we het pontje bij Culemborg dat al klaar ligt aan onze kant. Hier en daar hoor je geluiden over het tempo waarin het gaat en dat we nog geen lekke banden hebben. Aan de overkant nog gauw plassen en hoera, de eerste lekke band is binnen!

Er wordt druk gekletst en het is heel gezellig in het peloton. Het ene moment rijd ik naast een bestuurslid van Yeti, even later klets ik even met de oudste dame in de groep. Zij is van de oud-ledenvereniging van de SACs, de XSAC. In no-time zijn we in Eersel, de eerste rustplaats na 110 km. Hier nemen we traditiegetrouw plaats bij het café in het centrum om heel veel pasta te bunkeren en alle energie reserves weer aan te vullen. Tijdens het eten wordt de lucht langzaam pikzwart en vlak voor we de fiets op stappen gaat het toch stortregenen! Dat is balen. Toch rijden snel weg, het regent toch altijd als we in Eersel zijn?

Het water spuit me om de oren en het is een toer om nog wat te kunnen zien. Toch blijft het gezellig onder de laag modder die zich op de meesten heeft gevormd. Na de nodige wegomleggingen en verdwaalde volgauto’s komen we uiteindelijk in Sint Truiden in België aan. Daar krijgen we weer een uurtje pauze, dus er moet gauw besteld worden in het sportcafé. Echter, het sportcafé lijkt zo’n groep helemaal niet aan te kunnen. Ze raken bestellingen kwijt en doen er driekwartier over om een tosti op te warmen. Zelf ben ik blij, het voorzichtige doel van vanmorgen kan bijgesteld worden naar: “misschien fiets ik hem wel uit.

Na Sint Truiden wordt de tocht “vrijgegeven”. Je mag dan op eigen tempo naar Freyr fietsen oftewel het wedstrijddeel begint. Het signaal is 3 keer toeteren door de volgauto. Iedereen gaat er als een gek vandoor en ik lig al snel een heel eind achter samen met mijn fietsmaatje, waarmee ik in Sint Truiden heb afgesproken dat we bij elkaar blijven. Ineens zegt hij: “hé, daar zijn ze weer!” In de kopgroep heeft zich een fikse valpartij voorgedaan. Een jongen wordt naar het ziekenhuis gebracht met een gebroken pink. Van een ander ligt de fiets in de kreukels. Ook zijn er een heel aantal met wat fikse schaafwonden. Behoorlijk onder de indruk vervolgen we onze weg. Weer wordt er een behoorlijke sprint aangetrokken, maar het onrustige is er af. Men heeft even weinig zin. Zelf fiets ik uiteindelijk relaxed de wedstrijd uit. Mijn fietsmaatje haakt onderaan de laatste klim vanuit Dinant naar Freyr af en in mijn eentje rijd ik trots en genietend van het uitzicht omhoog. Vrolijk kom ik over de finish waar ik in de Chamonix een welverdiend biertje bestel en de uitslag hoor: Utrecht-Freyr is dit jaar gewonnen door een DAME! Esther Koolen van de USAC heeft de mannen uit haar kopgroepje achter zich gelaten tijdens de laatste klim.

Eveline van Tuinen