Organisatie
De organisatie van een vreemde voettocht begint meestal zo'n twee jaar van tevoren. Eerst zoek je op de kaart een gebied uit dat interessant lijkt en probeer je uit te vinden of het inderdaad de moeite waard is. Dat is vaak lastig inschatten als er nog niet eerder in een bepaald gebied trekkings zijn gedaan. Soms geeft een reisgids zoals de serie Abenteuer Trekking enig houvast. Helemaal handig is het als je iemand kunt vinden die al eens op de plek van bestemming is geweest. Internet biedt een paar mogelijkheden om inzicht te krijgen in het terrein: met bijvoorbeeld de NASA-website of Google Earth. Op grond van al deze informatie maak je een inschatting van de benodigde tijd. Is het mogelijk in een dag of veertien een mooie route te lopen? Kun je in een dorpje eindigen waar je een vrachtautootje kunt charteren voor vervoer naar de grote weg en een bushalte? Lijkt dat allemaal goed dan neem je contact op met een plaatselijke gids. Met hem maak je afspraken over data, de route, een ontmoetingspunt, wie koopt wat aan levensmiddelen in en de financiën. Hoeveel muildieren zijn er nodig, hoeveel begeleiders gaan er naast de gids en de kok mee, wat is hun loon, enz.

 

Eten en drinken
In principe proberen we de levensmiddelen in het land zelf te kopen, maar dat is niet altijd mogelijk. Daarom gaan er vanuit Nederland mee naar Marokko o.a. ingeblikte feta, Edammer kazen, runderrookworsten, chocola en een aantal pakken wijn (per persoon per dag één glaasje). Hoewel Berbers zelf het water uit putten en rivieren drinken, is dat voor Nederlanders niet aan te bevelen. Een waterfilter en/of zuiveringsdruppels zijn dus onmisbaar.

Uitrusting
Marokko is een stenig en soms erg koud land waar het in de zon flink heet kan worden. Overdag 25° tot 30° en ’s nachts ijs op de tent. Of na een zwoele zonsondergang ineens de volgende ochtend storm met natte sneeuw. Je moet hier je uitrusting op aan passen. Bergschoenen B/C of C en een stormvaste tent zijn basisvoorwaarden, evenals een goede slaapzak en een isolatiematje. Verder heb je de uitrusting nodig die gewoonlijk op een huttentrektocht meegaat. Een paar kleine geschenkjes in de rugzak zoals een kokertje naalden, een speelgoedauto, een fleurige shawl en een bellenblaassetje completeren de uitrusting. Hoewel de muildieren veel dragen, is het zaak je te beperken tot het meest noodzakelijke. Vanuit Nederland gaat bij een vreemde voettocht een grote twaalfpersoonstent mee waar ’s avonds gezamenlijk gegeten kan worden en waar de Berbers ’s nachts in slapen. Voor de Berbers nemen we meestal een gebruikte maar nog goede berguitrusting mee zoals bergschoenen, warme truien, handschoenen e.d. Samen met de levensmiddelen en de eigen uitrusting loopt de weegschaal snel op. Bedenk dat overgewicht op een vlucht erg duur is.

Ontmoetingspunt
Voor de reis vanuit Nederland naar het ontmoetingspunt met de lokale begeleiders is het verstandig een dag speling in je planning op te nemen. Je weet nooit wat er onderweg gebeurt. Stel je voor dat je eindelijk op de plaats van bestemming aankomt en de Berbers alweer vertrokken zijn. Je kunt ze niet bereiken want er is geen mobiele dekking en de post doet er één tot drie weken over…. Je boekt dus een vlucht naar Marrakech en bespreekt een hotel voor de eerste twee dagen. Soms kun je met het hotel vervoer vanaf het vliegveld overeenkomen. Op de eerste dag van je verblijf in Marrakech zoek je een reisbureau, busonderneming of taxibedrijf op. Hier onderhandel je over transport van de hele groep met alle bagage naar het punt waar de Berbers wachten. Houd rekening met de mogelijkheid dat het laatste deel van de route er naartoe de weg erg ongelijk is. Eigenlijk ongeschikt voor auto’s. Met enkele extra bankbiljetten kan dan de weg een stuk begaanbaarder worden gemaakt.

Cultuurverschillen
Het reizen door niet-westerse landen heeft de charme van het andere. Maar het is wel nodig je van te voren te realiseren dat er cultuurverschillen bestaan. In het ene dorp hebben de vrouwen jurken met blote benen en een eenvoudig hoofddoekje. Vriendelijk lachend bieden ze de gasten die door hun dorp lopen bosjes bloeiende tijm aan. In een volgend dorp lopen alle vrouwen in een nikaab en stellen ze zich in een hoekje op met de rug naar de gasten tot zij gepasseerd zijn. Allemaal hebben ze er grote bezwaren tegen gefotografeerd te worden. Voor ons als gasten in hun land betekent dat dus gepaste kleding en vooral niet fotograferen.

Bedenk steeds dat Marokko een land is met een fooieneconomie, waar de meeste mensen keihard moeten werken voor een schamel bestaan. Wij zijn voor hen schatrijke bezoekers. Over alle prijzen – behalve die van levensmiddelen - moet je onderhandelen, maar zonder het onderste uit de kan te willen halen. Bovendien: pay nuts and you‘ll get monkeys. Dat wil niet zeggen dat je alles moet accepteren. Als iemand voor een rondleiding van 30 minuten 50 Dirhan (ca. € 5,-) per persoon vraagt, is dat belachelijk. En je moet dan maar op de koop toe nemen dat hij en een aangroeiende schare metgezellen je gedurende een half uur schreeuwend en scheldend volgen in de hoop er nog een slaatje uit te slaan. Iets kopen van 120 Dirhan als je alleen een biljet van 200 Dirhan hebt, vereist ook enig overleg. Als je het bijna eens bent over de prijs, zeg je dat de koop toch niet door kan gaan omdat de koopman niet terug heeft van 200 Dirhan. Je moet het wisselgeld eerst zien, anders loop je de kans dat je weer uren moet onderhandelen voor je de 80 Dirhan terug hebt.

Overheidsdienaren
Overheidsdienaren vinden zichzelf erg belangrijk en willen graag dat jij dat ook weet. Over het algemeen geldt: hoffelijkheid wordt beantwoord met hoffelijkheid. Nadat ik van alle leden van onze groep bij de gendarmerie namen, voornamen, paspoortnummers, adressen, beroepen, enz. had op gegeven, werden we een uurtje later nog eens achterop gereden door een nog hogere functionaris. Onberispelijke vouw in de pantalon, klein snorretje, glanzend gepoetste laarzen, geweldige pet met klep. Die wilde alles nog eens op schrift en van mij bovendien de volledige namen van mijn ouders (+ meisjesnaam van mijn moeder), adressen, geboortedata, enz. Toen ik daarna informeerde naar de gezondheid van zijn ouders ontspon zich een aangenaam gesprek. We namen afscheid met zijn belofte dat we steeds op hem konden rekenen. Naast behoefte om zich te laten gelden, wil men zich toch ook niet de kans laten ontnemen contact te hebben met vreemdelingen.