De Lienzer Dolomiten vindt men in het Zuiden van Oostenrijk en wel ten Zuiden van Lienz in Osttirol. De grenzen ervan worden gevormd door het Pustertal, het Oberdrautal, het Gailberg-Sattel en het Lesachtal. Het gebied behoort tot de Zuidelijke Kalkalpen en toont de kenmerkende grillige bergvormen daarvan. Het gebied is vrij gemakkelijk bereikbaar vanuit Nederland via Kufstein, Kitzbühel en de Felbertauerntunnel, of via Innsbruck, Brenner en Pustertal. De beste treinverbinding gaat via Spittal a/d Drau.

Er zijn in dit relatief laat ontsloten gebied niet zo veel hutten. Men had in vroegere tijden angst voor "die Unholden" zoals deze berggroep toen werd genoemd. Het is geen gemakkelijk gebied; men kan als weinig geoefende de hierna beschreven tochten zeker niet alle volbrengen, men moet de nodige ervaring elders hebben verzameld. De hutten zijn op één uitzondering na, de Linder Hütte, alle bewirtschaftet en in het hoogseizoen vaak nogal vol. Er is slechts één Alpenvereinshütte, de Karlsbader Hütte, waarin men de gebruikelijke reductie geniet. Twee andere hutten aan de beschreven route behoren aan de OeTK (Oesterreichischer Touristenklub). Men verkrijgt dan in deze hutten eveneens reductie op de overnachtingskosten op vertoon van zijn lidmaatschapskaart met het OeTK-zegel.

Tochten
Een huttentrektocht kan het beste gemaakt worden vanuit het ten Zuiden van de groep in het Lesachtal liggende plaatsje St. Lorenzen (1128 m). De keuze van dit startpunt veroorlooft u aan het einde van de toer weer op het beginpunt te zijn aangeland, maar geeft u tevens gelegenheid op uw heen- of terugreis eens kennis te maken met de andere plaatsjes en dorpen in het Lesach-Tal, die nog veel van hun oorspronkelijkheid hebben behouden.

1. St. Lorenzen im Lesach-Tal - Kerschbaumeralm-Hütte (1902 m, OeTK, 55 pl; 4 à 4½ uur) Men verlaat het dorp langs de Radigunderbach en bereikt na ruim ½ uur het Tuffbad (1261 m). Dit oord was reeds zeer vroeg bekend, omdat er geneeskrachtig water uit een bron omhoog kwam en door de boerenbevolking uit de omgeving als zodanig gebruikt. De oudste gebouwen zijn natuurlijk reeds lang verdwenen, maar de huidige dateren deels nog uit de 18e eeuw. Verder nu vooreerst het dal van de Wildsenderbach volgend in NO richting omhoog; daarna vrij steil N en NW. Later door puin; steeds omhoog tot op 2260 m hoogte de Zochenpas wordt bereikt. Onderweg zeer fraaie uitzichten. Nu dalend in NW richting naar de hut, die op de Kerschbaumer-Alm is gelegen. Fraaie uitzichten op de Schobergroep. In de omgeving interessante flora.

2. Kerschbaumeralm-Hütte - Linder Hütte (2683 m) en terug Als dagtrip in dit gebied van kletterbergen is een tocht naar de Linder-Hütte aantrekkelijk. Deze hut is een open onderstandshut, die vrijwel op de top van de Spitz-Kofel ligt. Van de Kerschbaumeralm-Hütte eerst naar het Hallebach-Törl (2399 m). Vervolgens hoogte houdend in noordelijke (dus niet westelijk verder stijgend) richting naar de Linder-Hütte, waarvoor over een kleine afstand enig eenvoudig klimwerk (I) nodig is. Heen en terug circa 6 uur.

De bergen in de omgeving van de Linder-Hütte zijn zeer in trek bij de klimmers. Ruwe wilde bergvormen. Er is geen water in de buurt. Men moet er aan denken dat het omhoogklimmen véél gemakkelijker is dan ergens afklimmen overschat je kunnen niet!

3. Linder-Hütte - Karlsbader Hütte (2260 m, DAV, 85 plaatsen; 2½ uur) Van de hut eerst over de beek en stijgend in O en NO richting, later met zigzags, naar het Kerschbaumer-Törl (2285 m). Van hier vrij vlak blijvend naar de hut, die aan de Laserz-See is gelegen en een fraai uitzicht op de Venediger-groep biedt. In deze hut geniet men de gewone AV-reducties op vertoon van de lidmaatschapskaart. Men kan deze korte tocht goed verbinden met een beklimming van de Laserz-Wand (2614 m), heen en terug circa 2½ uur. Van de hut eerst vlak naar de voet van de Laserz-Wand en vervolgens met vele zigzags omhoog over het pad naar de top. Van hier een buitengewoon veelomvattend uitzicht op het grootste deel van de Hohe Tauern, te weten: Venediger-groep, Glockner-massief en de ervoor gelegen Schober-groep, de Goldberg-groep, het Hochalm/Ankogel-complex, alsmede (aan de Zuidzijde) een deel der Karnische Alpen en de dichtbij gelegen bergen rond het reusachtige Laserz-Kar. Zeer de moeite waard.

4. Karlsbader Hütte - Hochstadt-Haus (1780 m, OeTK, 40 plaatsen; 5½ à 6½ uur) Men volgt de zogenaamde "Drei-Törl-Weg", een niet gemakkelijke hoogteweg, leidend over Laserz-Törl (2497 m), Kühleiten-Törl (2283 m) en Baumgarten-Törl (2330 m) dwars door het hart van de Lienzer Dolomiten. Tussen de eerstgenoemde twee zadels daalt men aanzienlijk af, om later weer te moeten stijgen. Het is een zeer lange route die goede geoefendheid verlangt en door de mooiste delen van de gehele groep voert. Van de hut eerst in ZO richting steil naar het Laserz-Törl. Oostelijk afdalen naar de Lavanter Alm, voorbij de Schwärza, tot een hoogte van circa 2060 m. Nu Z, later O met vele zigzags naar Kühleiten-Törl en Baumgarten-Törl (op dit traject blijft de sneeuw vaak lang liggen). Vervolgens in NO richting tot de aftakking naar de Hochstadl wordt bereikt en ZO over het Leiten-Törl (2361 m). Later O afdalend via het Raneck (1970 m) naar de hut, die op de Unholden-Alm is gelegen. Mooie uitzichten op Pirkner Graben, Draudal, Schobergroep, Kreuzeckgroep, e.a. Men kan dit lange, moeizame traject slechts eenmaal onderbroken door een afdaling in het dal en wel via de Lavanter Alm en de Lavant-Graben.

5. Hochstadl-Haus - Hochstadl (2680 m) en terug. Vanuit de hut Westelijk in de richting van het Rüdnig-Schartl(2270 m). Nu linkshoudend eerst vlakker, daarna sterker stijgend in W richting over de Oostgraat zonder moeilijkheden naar de top van de Hochstadl. Van hier zeer fraaie uitzichten over de omliggende berggroepen. Heen en terug circa 5 uur.

6. Hochstadl Haus - St. Lorenzen im Lesachtal (1128 m, enige hotels en pensions; 4½ uur) Van het Hochstadl-Haus in W richting afdalen in de Pirkner Graben over een gemarkeerd pad naar de Pirkner Klause. Van hier blijft men het soms slecht zichtbare pad verder volgen in W richting voorbij de jachthut. Men buigt later iets meer ZW met het dal mee af. Het pad is hier af en toe schijnbaar geheel verdwenen, maar men volgt de bedding van de beek, steeds rechts stroomopwaarts van de beek blijvend. Aan het eind van het dal ziet men links een hutje; hier de beek oversteken en achter de hut naar boven tot het Christusbeeld op het Milnatzen-Sattel (1947 m). Het zadel oversteken en nu op hoogte blijvend over de vrij steile grashellingen (gras is zeer glad, indien nat?) in W en ZW richting. Bij de afsplitsing naar de Riebenkofel vindt men de markering weer. Nu afdalen naar het Lakener Kreuz (1703 m) en vandaar terug naar St. Lorenzen, hetgeen langs verschillende paden mogelijk is.

Opmerking
Voor het beklimmen van diverse toppen is het verstandig steeds het advies van de betreffende Hüttenwirt te vragen. Een vrij groot aantal zal echter te moeilijk blijken voor de doorsnee bergwandelaar.

• AV-Führer Lienzer Dolomiten, H. Peterka,  (Rother)
• Osttiroler Wanderbuch, W. Mair,  (Tyrolia)
• Gailtal, Lesachtal: Karnischer Höhenweg, A. Burgstaller, Kompass Wanderbuch
• Osttirol Süd: : Lienz, Drautal, Pustertal,  Villgraten, Lesachtal, W. Mair, Rother Wanderführer

• Kompasskarte 1 : 50.000 nr. 47, Lienzer Dolomiten
• Alpenvereinskarte 1 : 25.000 nr. 56, Lienzer Dolomiten

Alpenvereinskarten zijn verkrijgbaar op het NKBV bureau. Voor het assortiment zie onze webwinkel.

Rev. Nov. 2008