De Lechtaler Alpen vormen een deel van de Noordelijke kalkalpen en worden omsloten door de dalen van Lech, Gurgl-Bach, Grund-Bach, Inn en Sanna, verder de Fern-Pass en in het westen Arlberg- en Flexen-Pass. Het deel ten westen van de Flexen-Pass wordt veelal het Lechquellen-Gebirge genoemd. Omdat dit gebied de natuurlijke voortzetting van de Lechtaler Alpen vormt, is het eveneens bij de beschreven trektocht betrokken. Vanuit Nederland zijn de Lechtaler Alpen snel te bereiken over de Duitse autosnelweg en via de Arlberg-Strasse c.q. tunnel alsook per trein. Een goed uitgangspunt voor een tocht in het gebied is Imst in het Inndal. Door de dalen lopen vele postbusverbindingen om op het uitgangspunt terug te komen, alsmede goede treinverbindingen. De Lechtaler Alpen vormen landschappelijk een heel mooi gebied, hebben een redelijk rijke fauna, en in de lagere delen een uitgebreide, tamelijk gevarieerde flora. Ze zijn zeer goed toegankelijk door hun net van goede Höhenwege, waarbij men zelden grote hoogteverschillen behoeft te overwinnen. Door het zeer losse en brokkelige gesteente (kalksteen) met vaak scherpe breukvlakken leent het zich wat minder voor klimtochten. Vele toppen zijn daarentegen op eenvoudige wijze (1e moeilijkheidsgraad) vanuit hun Scharten te beklimmen. Het terrein vraagt in het algemeen van de bergwandelaars wel enige oefening; de moeilijkheid neemt vooral bij minder gunstige weersomstandigheden snel toe. Het gebergte verloopt vrijwel in richting oost-west. Daar men op de hierna beschreven route voortdurend boven de boomgrens blijft, loopt men de hele dag in de zon. In de beschreven richting heeft men daarvan de minste last. De genoemde hutten zijn alle bewirtschaftet.

Tochtbeschrijving
1. Imst - Muttekopf-Hütte (1934 m, OeAV, 76 plaatsen; 3½ uur) Via het dal van de Malch-bach (route 621) De hut is vanaf Imst tot op 1½ uur gaans ook per auto bereikbaar (tot de Latschen-Hütte, part.)

2. Muttekopf-Hütte - Hanauer Hütte (DAV, 1920 m, 101 pl.; 6 uur) Via Muttekopf-Scharte (2630 m) en GalTeiten-Joch (2432m), route 621. Vanuit de Muttekopf-Scharte kan de Muttekopf (2777 m), een fraaie uitzichtberg, bestegen worden (moeilijkheidsgraad I) via de Z graat (1 uur meer). De toegangsweg naar de hut vanuit het N (Reutte) via Bschlabser-Tal en Boden is tot op 3/4 uur gaans van de hut berijdbaar.

3. Hanauer Hütte - Württemberger Haus(DAV,2210 m,84 pl; 5 à 6 u) Route 621 via Gufelsee-Joch (2373 m) (van hier Kogelsee-Spitze,2647 m,2½ u meer, I) en Bittrich-Scharte (2535 m, enig idee van rotsklimmen gewenst; anders de Ferner-Scharte nemen) (Van hier de Bittrich-Kopf, 2701 m, 1 uur extra). - Eventueel kan men ook de route nemen via de Steinseehütte (OeAV, 2040 m, 100 pl.; circa 3 uur) en dan via de Dremel-Scharte (2434 m) naar het Württemberger Haus (nog 4 uur). Alleen geschikt voor geoefenden; route nr 601.

4. Württemberger Haus - Memminger Hütte (DAV, 2242 m, 140 pl.; 5½ à 6 uur) Via Grossberg-Kopf (2611 m, route 601), of Zammer-Grund (1580 m) en See-Scharte (2599 m). Onderweg mooie uitzichten vanaf route 601 op diverse rivierdalen.

5. Memminger Hütte - Ansbacher Hütte (DAV, 2376 m, 56 pl.; 5½ à 6 uur) Via Griessl-Scharte (2632 m) en Winter-Jöchl (2530 m), route nr 601. Men daalt eerst tot de Parseier-Bach (1725 m). Nabij het Winter-Jöchl is de splitsing met de befaamde Augsburger Höhenweg (route nr 633). Zie de opmerkingen.

6. Ansbacher Hütte - Leutkircher Hütte (DAV, 2252 m, 44 pl.: 6½ à 7 uur) Via de Kaiserjoch Hütte (DAV, 2306 m, 33 pl.). De route voert over de Theodor-Haas-Weg (nr 601) met ondermeer Alperschon-Joch (2301 m) en Hintersee-Jöchl (2434 m). Van de Kaiserjoch-Hütte met vrij weinig stijgen en dalen naar de Leutkircher Hütte.

7. Leutkircher Hütte - Ulmer Hütte (DAV, 2281 m, 135 pl.; 3 uur) Via Mattun-Joch (2530 m) en Valfagehr-Joch (2549 m). Hier mogelijk af te dalen naar Sankt-Anton (1½ uur) en van daar per trein via Landeck terug naar het beginpunt Imst. Alternatief: Rechtstreeks van de Leutkircher Hütte naar de Stuttgarter Hütte (ca. 4 uur) Richting Stapfe-Tobel (lastig punt) waar een smal pad voert langs steile rotswanden en geröll, er zijn geen zekeringspunten. Verder over de alm Kartelboden (1990 m) en het Erlijoch (2430 m). De Stapfe-Tobel is evt. te ontwijken door eerst af te dalen in het Almajurdal en vervolgens weer te steigen naar de alm Kartelboden, hierdoor wordt de tocht ca. 2 uur langer.

8. Ulmer Hütte - Stuttgarter Hütte (DAV,2302 m,4l pl; 3 u) De route verloopt nu tijdelijk naar het noorden via de Tritt-Scharte(2580 m)(van hier Tritt-Kopf, 2720 m, 1 uur extra, I) over de Bosch-Weg, route nr. 645 Men kan ook hier de tocht afbreken door af te dalen naar Zürs nabij de Flexen-Pass (1½ uur) en van daar per bus naar St.Anton en per trein naar Imst.

9. Stuttgarter Hütte - Ravensburger Hütte (DAV, 1948 m, 117 pl.; 4 à 5 uur) Eerst afdalen naar Zürs (geen inkoopmogelijkheden) en vandaar via de Zürser See (2141 m) en Madloch-Joch (2438 m) naar de hut.

10. Ravensburger Hütte - Freiburger Hütte (DAV, 1918 m, 126 pl.; 4 uur) Via de grote Spuller-See (1826 m), waarheen vanuit Lech ook een berijdbare weg leidt. Vanaf de Spuller-See in W richting omhoog en over de Gehrengrat (2439 m). Van hier dalend naar de hut.

11. Freiburger Hütte - Frassen-Haus (OeAV, 1732 m, 43 pl.; ca. 7 uur) Meest gevolgde route loopt over de Schwarze Furka, de Faludriga alm, Gamsfreiheit,, Elsalm en Tiefensee Sattel (7 tot 8 u ). Landschappelijk mooi. Een andere mogelijk: Een lang traject via Lagutz-Alm (1580 m), waarna men tot ca. 1000 m afdaalt om daarna te stijgen naar de Tiefensee-Alm (1450 m) en het Tiefensee-Sattel (1562 m). Het traject voert ver naar het westen tot diep in Vorarlberg. - Men bereikt vanuit het Frassen-Haus gemakkelijk Bludenz, een vrij grote plaats met tal van verbindingsmogelijkheden. Wil men terugkeren naar het uitgangspunt Imst, dan is de aangewezen route die over de Arlberg-pas of door de tunnel.

Opmerkingen
· De boven omschreven routes zijn in het algemeen goed gemarkeerd. Op steile gedeelten moet men oppassen voor losliggende stenen. Er komen hier en daar staaldraden als hulpmiddel voor; soms echter zijn deze losgeraakt van de bevestigingspunten. Daarom steeds eerst goed proberen, alvorens men ze gebruikt.
· Voor de klimmers zijn vooral de omgevingen van de Hanauer Hütte, de Steinsee Hütte en het Württemberger Haus van belang, omdat daar goede klimtouren te maken zijn.
· De Memminger-Hütte en de Muttekopf-Hütte kunnen 's zomers in de weekenden erg vol zijn; het is daarom niet verstandig dan van hut te wisselen (elders vaak ook niet!).
· De Augsburger Höhenweg tussen Augsburger Hütte (2300 m) en Ansbacher Hütte (2376 m) is de "grote" tocht (2500 tot 2900 m) die men hier maken kan. Hij is te vergelijken met de Heilbronner Weg in de Allgäuer Alpen, is echter langer en veel pittiger (8 à 10 uur) en is voor ongeoefenden beslist af te raden. Hij is niet zonder risiko: Trittsicherheit, Schwindelfreiheit en uithoudingsvermogen zijn naast een grote bergervaring (kennis van het Pickel-gebruik en van technische hulpmiddelen als Drahtseile, ladders, etc.) beslist noodzakelijk. Men onderschatte de moeilijkheden vooral niet!

• Alpenvereinsführer Lechtaler Alpen, D. Seibert, (Rother)
• Gebietsführer Lechtaler Alpen, H. Groth, (Rother) 1996

• Kompass-Wanderkarte 1:50.000 nr. 24 Lechtaler Alpen, Hornbachkette
• Kompass-Wanderkarte 1:50.000 nr. 32 Bludenz - Schruns - Klostertal
• Kompass-Wanderkarte 1:50.000 nr. 33 Arlberg - Nördl. Verwallgruppe 
• Alpenvereinskarte 1:25.000 nr. 3/2 Lechtaler Alpen, Arlberggebiet
• Alpenvereinskarte 1:25.000 nr. 3/3 Lechtaler Alpen, Parseiersnitze