Dezelfde vraag kun je stellen bij klettersteige of klimroutes. Is er überhaupt eigenlijk wel iemand voor dergelijke paden/routes verantwoordelijk?

In Oostenrijk is de Oesterreichischer Alpenverein verantwoordelijk (de zogenaamde Wegehalterhaftung) voor de inrichting van 26.000 km wandelpaden. Hoe alpiener en ontoegankelijker dergelijke paden, hoe minder een gebruiker kan verlangen dat dergelijke paden altijd tiptop in orde zijn. Als een wandelpad onder in het dal door noodweer beschadigd is mag de wandelaar een week later verwachten dat er of maatregelen zijn getroffen om de situatie te herstellen of dat er op z'n minst op gewezen wordt dat het pad onbegaanbaar is. Maar voor een route in hoogalpien terrein gaat dat niet op en voor klimroutes in de bergen al helemaal niet. Door de extremere omstandigheden is het moeilijker, zo niet onmogelijk een constante kwaliteit van het pad of de route te garanderen. Sneeuwval maakt het pad onzichtbaar of onbegaanbaar. Iedere bergsporter zal daarom op basis van de eigen verantwoordelijkheid moeten beslissen om dergelijke paden wel of niet te begaan.

"De Wegehalterhaftung ist ein aus dem österreichischem Recht stammender Begriff. Darin wird geregelt, dass der Halter eines Weges für dessen Zustand haftet, sollte jemand aufgrund des mangelhaften Weges zu schaden gekommen sein, und der Weg nicht einer zweckwidrigen Form genutzt wurde (bron Wikipedia)."

Van de op dit bord onder in het dal aangegeven wandelroutes en klettersteig mag je verwachten dat de markering en inrichting 'normaal' is en dat ze begaanbaar zijn. Onder voorbehoud van wat je in Alpien terrein aan onvoorziene zaken kan aantreffen! De klimroutes op de Torre Brunico op de achtergrond verlangen daarentegen een veel grotere mate van zelfstandigheid in de beoordeling van routeverloop en staat van behaking. 

Klimroutes in sportklimgebieden en klettersteigs zijn wat aansprakelijkheid betreft een heel ander soort paden/routes. Bij een klimroute is geen sprake van het inrichten van een 'weg' in de zin van de Wegehalterhaftung. De boorhaken in een route maken het voortbewegen over een (in principe) onveranderd rotsoppervlak an sich niet mogelijk, ze maken het alleen mogelijk dit op een veilige manier te doen. Hierdoor is een klimroute dus geen specifiek aangelegde weg. Bij de inrichting van een klettersteig wordt er juist wel met hulpmiddelen als staalkabels en beugels een begaanbaar pad/route aangelegd. De niet-natuurlijke bevestigingspunten zijn specifiek voor de voortbeweging gedacht. De inrichter van een klettersteig heeft dus de plicht dit veilig te doen en er voor zorg te dragen dat de klettersteig veilig blijft!

Hoewel een klimroute dus geen pad/route in de zin van de Wegehalterhaftung zijn hier ook verschillende situaties denkbaar. Een klimroute die om de meter een haak heeft, met een goece standplaats met gefixeerde karabiner is beter ingericht dan een sportief ingerichte, half zelf af te zekeren route met een relais waarop omgebouwd moet worden. Een gebruiker (klimmer) mag van de eerste soort route een hogere veiligheidsstandaard en een betere staat van onderhoud verwachten dan van laatstgenoemde. 

Bron: Alpinforum Innsbruck, Wikipedia, BergundSteigen.at en Oesterreichischer Alpenverein.

In Hoogtelijn 4/2011 heeft een artikel 'Wie zet die strepen?' over het onderhoud van bergpaden gestaan.

Download hier een artikel uit BergundSteigen 3/2010 waarin wordt uitgelegd hoe de aansprakelijkheid bij klimroutes in Oostenrijk geregeld is.