Er zijn veel valkuilen waar je niet direct aan denkt als je een reis naar de bestemming van je dromen boekt. Op de sites van reisorganisaties staan mooie verhalen over succesvolle beklimmingen en tochten en zelf heb je meestal ook al een beeld van hoe het zal zijn. Helaas zit er tussen werkelijkheid en droom soms een gapend gat. Naast de gebruikelijke gevaren in minder geciviliseerde gebieden heb je ook meer kans op hoogteziekte, bevriezing, uitputting of onderkoeling, om maar eens een paar gevaren te noemen. Wat zijn de garanties die je worden geboden mocht jou een van deze zaken overkomen? Heeft de organisatie de mensen in huis die voldoende kundig zijn, of gaat men er van uit dat het zo’n vaart niet zal lopen?

Berggids?
In Europa zal je bij georganiseerde klimtochten in het gebergte altijd onder begeleiding van een berggids op pad gaan, of - in het geval van verenigingsactiviteiten - onder begeleiding van een gediplomeerd vrijwilliger. In landen waar dit soort zaken niet geregeld zijn mag iedereen zich berggids noemen. Zo kan het voorkomen dat een aanbieder claimt met professionele (Nederlandse) berggidsen te werken, terwijl de persoon in kwestie zonder twijfel ervaren is op grote hoogte, maar zeker geen professioneel (UIAGM) berggids. Dat kan tot teleurstellingen leiden, omdat het valse verwachtingen schept.